اسم «کفش طبی» و «کفش راحتی» گاهی جوری تبلیغ میشه که انگار یه چیزن، در حالی که این‌طور نیست. هر کدوم برای یه نیاز متفاوت طراحی شدن، و انتخاب اشتباه بینشون می‌تونه باعث بشه یا پول اضافه بدی، یا مشکلی که داری اصلاً حل نشه.
کفش طبی برای کمک به یه مشکل خاص در پا یا وضعیت راه رفتن طراحی میشه، مثل کف پای صاف، پاشنه‌درد، دیابت، یا مشکلات مفاصل. این کفش‌ها معمولاً یه کفی (Insole) طراحی‌شده و آناتومیک دارن که از قوس کف پا حمایت می‌کنه، و کفشون هم معمولاً محکم‌تر و پایدارتر از یه کفش معمولیه.
کفش راحتی برای کسی طراحی شده که مشکل پزشکی خاصی نداره، ولی می‌خواد یه کفش نرم، سبک، و بدون فشار روی پا داشته باشه؛ مثلاً برای کسایی که ساعت‌های زیاد سرِ پا هستن یا زیاد پیاده‌روی می‌کنن. تفاوت اصلیش با کفش طبی اینه که کفش راحتی برای «آسایش عمومی» طراحی شده، نه برای «درمان یا اصلاح یه مشکل خاص».
اگه هیچ‌کدوم از موارد بالا رو نداری و فقط دنبال یه کفش نرم و راحت برای استفاده‌ی روزمره هستی، احتمالاً کفش راحتی برات کافیه و نیازی به کفش طبی نداری.
هم از مدل‌های طبی راحتی و هم از بقیه‌ی دسته‌ها، این چند مدل تازه رو ببین:
اگه درد یا مشکل مشخصی توی پا داری که ادامه‌دار بوده، بهترین کار اینه که قبل از خرید با یه پزشک یا متخصص ارتوپد مشورت کنی تا دقیقاً بدونی به چه نوع کفشی نیاز داری. ولی اگه فقط دنبال راحتی روزمره‌ای، بدون درد یا مشکل خاصی، رفتن سراغ کفش‌های دسته‌ی «طبی راحتی» فروشگاه معمولاً برای اکثر افراد کافی و مناسبه.
